«Ρε Νίκο, πάλι έχεις πιει;»

H απολογία του πατέρα για τον θάνατο του βρέφους που σόκαρε την Ελλάδα – «Το μωρό μοιάζει να έχει πέσει από τον 8ο όροφο πολυκατοικίας» λένε οι γιατροί

Ενα μωρό. Δίπλα του, ένα μπουκάλι ρούμι, μπροστά του ένα ποτήρι γεμάτο πάγο. Η ματιά του άδεια, χαμηλωμένη, γλαρωμένη, ζαλισμένη, στουπί στο μεθύσι. Το μυαλό του ανίκανο να συλλάβει την παράνοια ενήλικων εγκεφάλων, τα χείλη του πολύ μικρά για να υποδείξουν τον ένοχο. Κάποιος το βλέπει και γελά. Στο ανεγκέφαλο σύμπαν του η εικόνα του δύστυχου αυτού πλάσματος φαντάζει σαν χωρατό, σαν καλαμπούρι, σαν τις πλακίτσες που κάνει και ο ίδιος με τα φιλαράκια του στις καθημερινές του οινοποσίες μετά τη δουλειά. Το κοιτάζει, το ξανακοιτάζει και ύστερα το ποστάρει στην προσωπική του σελίδα στο Facebook μαζί με την ατάκα «Μιλάμε για πολύ πιόμα».

Λίγο καιρό αργότερα, ο ίδιος άνδρας επιστρέφει μεθυσμένος στην οικογενειακή του κλίνη. Οχι για να «στανιάρει», όπως λένε οι φίλοι του, ούτε για να «ξενερώσει», όπως επαναλαμβάνει συχνά ο ίδιος. Επιστρέφει για να εκτονωθεί. Για να πονέσει. Για να εκδικηθεί. Για να ξεβράσει πάνω σε οικεία κορμιά τη μέθη της δύναμής του, την παραζάλη της ζήλιας του, τη μικροσκοπική του αντρίλα, η άνδρωση της οποίας εξαρτάται πάντα από μερικές κούπες ρακή. Βάζει το κλειδί στην πόρτα, βαδίζει τρικλίζοντας, μπερδεύει λέξεις και συλλαβές και είναι, σαν από πάντα, έτοιμος για το μεγάλο κακό…

Από το «Ρε Νίκο, πάλι έχεις πιει;» στη δολοφονία ενός βρέφους

Τα βήματά του τον οδηγούν αρχικά στο δωμάτιο ενός παιδιού. Οχι δικού του, αλλά της συμβίας του από τον πρώτο της γάμο, «αρραβωνιαστικιάς» για την κλειστή κοινωνία της Σητείας που αρέσκεται σε τυπικότητες μιας light version στάσης ζωής στοιβάζοντας μέσα σε μπαούλα σκληρές αλήθειες, που κόβουν σαν μαχαίρα. Ο πιτσιρικάς με τα ακουστικά στα αυτιά, ο 13χρονος Γιώργος, τον μυρίζεται με την πρώτη ματιά και χωρίς να τον καλησπερίσει τον ρωτάει θλιμμένα: «Ρε Νίκο, πάλι έχεις πιει;». Εκείνος δεν του απαντά. Του πετά μονάχα μια θυμωμένη ματιά και ύστερα κλείνει πίσω του δυνατά την πόρτα. Ο Γιώργος αδιαφορεί. Ενας έφηβος είναι ανίκανο να τα βάλει με έναν μεθυσμένο μεσήλικα και πολύ μόνο, απελπιστικά ανοχύρωτο, μπροστά σε θεάματα παραφροσύνης. Ο Γιώργος φορά πάλι τα ακουστικά του, δυναμώνει την ένταση της μουσικής και χάνεται στον κόσμο που αισθάνεται ασφαλής. Ο Γιώργος είναι παρών-απών σε ένα έγκλημα που πρόκειται να διαπραχθεί στο διπλανό δωμάτιο με θύμα τον μόλις πεντέμισι μηνών ετεροθαλή αδελφό του.

Το «Ρε Νίκο, πάλι έχεις πιει;», ακούγεται για μία ακόμη φορά. Οχι από τα χείλη του 13χρονου αγοριού, αλλά από το στόμα της αρραβωνιαστικιάς του, της Μαρίας, η οποία κρατά στην αγκαλιά της το παιδί τους. Ξάφνου, ο ερειπωμένος από το ποτό Νίκος μετατρέπεται σε θεριό. «Οχι», λέει, «δεν έχω πιει. Κι αν έχω πιει ένα ποτηράκι παραπάνω είναι δικαίωμά μου να το κάνω». Το φωνάζει δυνατά. Το υπερασπίζεται με μένος όπως ακριβώς κάθε μεθυσμένος που περνάει παραπαίοντας από τον πλανήτη της λογικής στη σφαίρα της παράνοιας. Τώρα δεν είναι απλά θυμωμένος. Είναι εξαγριωμένος. Μανιασμένος. Ενα θεριό ανήμερο με οινόπνευμα στο αίμα, φρένιασμα στο μυαλό, χολή στην ψυχή και βία στα χέρια. Βρίζει, σπάει, απειλεί, πετάει αντικείμενα, χτυπάει με μανιασμένες γροθιές και κλωτσιές πράγματα και ανθρώπους. Τους δικούς του ανθρώπους. Τη Μαρία και τον γιο τους. Εκείνη δεν αφήνει από τα χέρια της το μωρό. Το βάζει μπροστά της σαν ασπίδα ικανή να ανακόψει τη μανία του παρανοϊκού εχθρού. Λάθος της. Ολέθριο και ασυγχώρητο.

Τα ουρλιαχτά της και το σπαρακτικό κλάμα του μωρού ξεπερνούν σε ένταση ακόμη και τα ντεσιμπέλ της μουσικής που ο 13χρονος Γιώργος κρύβει στα αυτιά του για να μην τους ακούει. Το παιδί σοκάρεται.  Τρέχει δίπλα στη μάνα του και παγωμένο την αντικρίζει να εκλιπαρεί για βοήθεια. «Το μωρό, το μωρό!». Το μωρό δεν κλαίει πια. Η σιωπή του έχει παγώσει τα πάντα. Ακόμη και το μένος του 52χρονου Νίκου. Το παιδί τρέχει στο τηλέφωνο. Η ώρα πλησιάζει 12 το βράδυ. Στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκεται τώρα ο πατέρας του, ο Μανώλης: «Μπαμπά, έλα να με πάρεις! Ελα να με σώσεις! Ελα και θα σου εξηγήσω. Μπαμπά, μη μ’ αφήνεις μόνο!».

Τα δάκρυα των γιατρών και το μοιραίο φινάλε

Οι δύο «γονείς», ο Νίκος και η Μαρία, αρπάζουν το βρέφος και κατευθύνονται στο νοσοκομείο της Σητείας. Οι γιατροί αδυνατούν να πιστέψουν στα μάτια τους. «Το μωρό μοιάζει να έχει πέσει από τον 8ο όροφο πολυκατοικίας», λένε. Η δήλωση του διοικητή του νοσοκομείου Σητείας Μανόλη Μιχελάκη ανακόπτει κάθε ελπίδα σωτηρίας, κάθε πιθανό θαύμα: «Το βρέφος ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, χωρίς καμία αντίδραση σε ερεθίσματα. Εγινε άμεση χειρουργική και παιδιατρική εκτίμηση από τους εφημερεύοντες γιατρούς του νοσοκομείου μας, διασωληνώθηκε, σταθεροποιήθηκε η κατάστασή του και διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, συνοδεία παιδιάτρου και αναισθησιολόγου στη ΜΕΘ Παίδων του ΠΑΓΝΗ (Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου).

Οι γιατροί του ΠΑΓΝΗ παραλαμβάνουν το αγγελούδι στη μία τα ξημερώματα της Πέμπτης. Κάνουν ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να το κρατήσουν στη ζωή. Δεν τα καταφέρνουν. Το μωρό αφήνει την τελευταία του πνοή στις 6.35 το πρωί της Πέμπτης μαζί με το μακάβριο ιατρικό ανακοινωθέν των βαρύτατων κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων. Πίσω του αφήνει και έναν κόσμο, τον δικό του οικογενειακό κόσμο, ο οποίος στάθηκε ανίκανος, ατάλαντος, άχρηστος και άξεστος απέναντι στην αγάπη…

Ο πότης Νίκος και η δήλωση-καρφί της πρώτης συζύγου του

Οι ώρες που ακολουθούν σοκάρουν το Πανελλήνιο. Οχι μόνο για το απάνθρωπο τέλος του βρέφους αλλά και για τη στήριξη που παρέχουν στο πρόσωπο του δράστη τα αδέλφια της συντρόφου του: «Δεν φταίει ο Νίκος. Ο άνθρωπος έχει καρδιά. Δεν κάνει να πίνει κι αυτός πήγε και ήπιε αλκοόλ και όταν γύρισε σπίτι, του είπε η αδελφή μου: “Για ποιον λόγο πήγες και ήπιες πάλι;” Τότε αυτός νευρίασε και άρχισε να τη βρίζει. Τσακώθηκαν, της πέταξε το κινητό από τα νεύρα του και όπως κρατούσε το μωρό στην αγκαλιά της, το κινητό έπεσε πάνω στο μωρό. Ούτε η μητέρα φταίει ούτε ο πατέρας. Εγινε από αμέλεια», δήλωσε ο αδελφός της Μαρίας, Κώστας Μ., για να συνεχιστεί λίγο αργότερα η πορεία του παραλόγου από την αδελφή τους Αλεξάνδρα: «Ο Νίκος και η Μαρία είχαν μια παραμυθένια ζωή που κάθε ζευγάρι θα επιθυμούσε. Μέσα στο σπίτι δεν υπήρχε καν διαφωνία. Ετυχε τώρα ο άνθρωπος να πιει, αλήθεια είναι ότι δεν πίνει ποτέ του, δεν είναι τέτοιος άνθρωπος, είναι οικογενειάρχης, είναι εργατικός. Δουλεύει για το παιδί του, για τη γυναίκα του. Ωσπου κάτι έγινε χθες, ήπιε, δεν ξέρω γιατί, και όλα ξεκίνησαν από το τίποτα. Δεν υπήρχε λόγος να τσακωθούν, δεν υπήρχε κάτι. Ετυχε το μωρό να είναι σε λάθος θέση τη λάθος στιγμή».

Ενας παραμυθένιος γάμος, ένα μωρό σε λάθος θέση τη λάθος στιγμή και ένας άνδρας που δεν έπινε ποτέ… Πόσα ψέματα μπορούν να χωρέσουν σε μια μόνο πρόταση; Πόση διαστρέβλωση της αλήθειας; Πόση μικροψυχία; Πόσος κυνισμός; Μια απλή βόλτα στα καφενεία της Σητείας και της Σκοπής (ένα μικρό χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Σητεία) είναι αρκετή για να ρίξει από το πρόσωπο του δράστη τη μάσκα του αγγελικού οικογενειάρχη και να φέρει στο φως το πραγματικό του πρόσωπο: «Μεγάλος πότης! Κάθε μέρα έπινε σε διάφορα στέκια της περιοχής. Είναι ντροπή να λέει η οικογένεια της Μαρίας αυτά τα πράγματα. Δεν σέβονται ούτε τον εαυτό τους αλλά ούτε και τη μνήμη αυτού του μωρού που “έφυγε” με τόσο βάναυσο και άδικο τρόπο», λέει ιδιοκτήτης καφενείου και συνεχίζει: «Μια ζωή καβγάδες δημιουργούσε από τότε που έμενε στη Σκοπή με την πρώτη του γυναίκα, τη Δέσπω. Ποτό, καβγάδες, χωρισμοί, επανασυνδέσεις, δράματα. Ευτυχώς η Δέσπω, μια εξαιρετική κοπέλα, γλίτωσε από τούτον, αλλά την πλήρωσε το άμοιρο το παιδάκι. Οταν γνώρισε τη Μαρία ήταν ακόμη παντρεμένος με τη Δέσπω και θυμάμαι πως όταν τη συνάντησα μια μέρα στον δρόμο γύρισε και μου είπε: “Δεν πειράζει που χωρίσαμε για μια άλλη γυναίκα. Κάποια μέρα θα έρθει η στιγμή που κι εκείνη θα τον καταλάβει καλά”». Η Δέσπω σήμερα δεν μιλάει. Την πονάνε όσα έχει περάσει. Δεν θέλει καμία ανάμνηση, καμία θύμηση, καμία κουβέντα για το πρόσωπο του Νίκου και τα μόνα της λόγια περιορίζονται σε μία μόνο φράση που λέει λίγα αλλά σημαίνει πολλά: «Εγώ είχα μυαλό και τραβήχτηκα από αυτό τον γάμο».

Για έναν αμετανόητο πότη κάνει λόγο ακόμη ένας άνθρωπος που έβλεπε καθημερινά τον Νίκο, καθώς το μαγαζί που διαθέτει βρίσκεται πολύ κοντά στο δημαρχείο της Σητείας όπου ο δράστης εργαζόταν ως κηπουρός: «Δεν ντρέπονται να λένε τέτοια πράγματα οι συγγενείς της Μαρίας; Δεν έχουν λίγη τσίπα; Λίγο φιλότιμο; Κάθε μέρα σχεδόν, μετά τη δουλειά, ο Νίκος πήγαινε για ποτό με κάποιους φίλους του από τον δήμο σε διάφορα μαγαζιά της περιοχής. Μαζευόντουσαν μάλιστα και σ’ ένα κτίριο του δήμου όπου τα έπιναν. Αυτό που έκανε, να ρίξει βρόντο στο κοπέλι, προσβάλλει την Κρήτη και πρέπει να τιμωρηθεί πολύ σκληρά από τη Δικαιοσύνη. Το ποτό είναι το πάθος του, η δεύτερη φύση του».

Πέρα από τα λεγόμενα των κατοίκων της Σητείας και της Σκοπής, το πάθος του Νίκου για το ποτό επιβεβαιώνεται και από τις συνεχείς αναρτήσεις του στην προσωπική του σελίδα στο Facebook. Εκεί όπου η εμμονή του για το αλκοόλ ξεθυμαίνει με μαντινάδες αφιερωμένες στη ρακή, σεξιστικά σχόλια του τύπου «Κορίτσια, να βάφεστε, δεν έχουμε λεφτά να πιούμε», αλλά και αυτοσχέδια καρνέ με την επιγραφή «Ο.Κ.Ε.» (Ομιλος Κρασοπατέρων Ελλάδος). Ανάμεσα στα παραπάνω, ένα βίντεο με πυροβολισμούς, ένα καλωσόρισμα του γιου του στον κόσμο και η σημείωση ότι τόπος καταγωγής του είναι η… Αρχαία Σπάρτη. Το μόνο ωστόσο που κράτησε από την ηρωική αυτή γη των προγόνων του ήταν η μεταμόρφωσή του σε «εκτελεστή» ενός σύγχρονου παραποιημένου Καιάδα. Στον Καιάδα αυτό δεν πέταξε ωστόσο μόνο το ίδιο του το παιδί, αλλά και τη Μαρία. Τη γυναίκα που γνώρισε πριν από τέσσερα περίπου χρόνια όταν εκείνη εργαζόταν ως καθαρίστρια στον Δήμο Σητείας. Μια γυναίκα που μόλις είχε σκαρφαλώσει από τον γκρεμό της ζωής της, για να ξαναπέσει σε αυτόν μόλις πριν από λίγες ημέρες ακόμη πιο βαθιά…

Η σκληρή ζωή της ευαίσθητης Μαρίας

Οταν η Μαρία στα 26 της χρόνια γνώρισε τον 48χρονο τότε Νίκο, πίστεψε ότι η τύχη της χαμογέλασε για πρώτη φορά. Δεν ήταν τυχερή, ούτε και τόσο δυνατή για να αναστρέψει την πορεία ζωής που κάποιοι άλλοι χάραξαν για εκείνη από τότε που ήταν ακόμη παιδί: «Τι να σου πω παιδάκι μου, μια ζωή δράμα», λέει συγγενής της και συνεχίζει: «Οι δικοί της χώρισαν όταν ήταν πολύ μικρή κι έτσι τα τέσσερα παιδιά, η Μαρία, η Αλεξάνδρα, ο Κωστής και ο Χαράλαμπος, μεγάλωσαν στην κυριολεξία μόνα τους. Η μητέρα τους είχε αρκετά ψυχολογικά προβλήματα και ο πατέρας τους δεν διέθετε τη δύναμη να τα πάρει κοντά του και να τα μεγαλώσει. Τα παιδιά έμπλεξαν με κακές παρέες και είχαν πολλά προβλήματα, τόσο μέσα τους όσο και με τον νόμο. Η μόνη που ξέφυγε, κι αυτό λόγω ενός καλού γάμου, ήταν η Αλεξάνδρα. Η ζωή τους ήταν απελπισία, κακομοιριά. Είχα μάθει ότι για ένα διάστημα ζητιάνευαν για να ζήσουν. Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να κάνω κάτι, αλλά περισσότερο λυπάμαι για τον θάνατο αυτού του αθώου μωρού. Ελπίζω τα όσα έγιναν να μην επηρεάσουν το παιδί που έχει από τον πρώτο της γάμο, τον Γιωργάκη. Δεν έχει περάσει και λίγα αυτό το παιδί. Σήμερα ο Γιώργος την έχει ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε κι αυτό η Μαρία πρέπει να το καταλάβει καλά».

Η Μαρία παντρεύτηκε μικρή, στα 16 της μόλις χρόνια, έναν συγχωριανό της, τον Μανόλη και μαζί του απέκτησε τον πρώτο της γιο. Νεαρή, άπειρη και κυρίως πονεμένη από τους δικούς της γονείς, δεν είχε ούτε τις γνώσεις αλλά ούτε και τη δύναμη να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στον νέο της ρόλο. Εξαρτημένη για μεγάλο διάστημα από πράγματα και καταστάσεις που υπόσχονται παροδική ευτυχία, έκανε λάθος επιλογές χάνοντας πολλά και απανωτά στοιχήματα στο παιχνίδι μιας καλύτερης ζωής. Η ανέχεια, κάποια θέματα του συζύγου της με τον νόμο, η μοναξιά και τα ματαιωμένα όνειρά της είχαν ως κατάληξη ένα διαζύγιο που της κόστισε πολύ. Ηταν πριν από περίπου έξι χρόνια όταν εγκατέλειψε με τον 7χρονο τότε γιο της τη Σκοπή και μετακόμισε στη Σητεία για μια καλύτερη ζωή. Εκεί, στο δημαρχείο όπου εργαζόταν περιστασιακά, γνώρισε τον, κατά 22 χρόνια μεγαλύτερό της, Νίκο. Γοητευμένη από την εξωτερική του εμφάνιση και τη φαινομενική του ωριμότητα, τον ερωτεύτηκε βαθιά. Το ίδιο κι εκείνος, ο οποίος εγκατέλειψε οριστικά την πρώτη του σύζυγο για να ζήσει μαζί της: «Στην αρχή όλα ήταν καλά. Το γεγονός μάλιστα της εγκυμοσύνης της, μια περίοδος την οποία έβγαλε στο κρεβάτι προκειμένου να μπορέσει να κρατήσει το παιδί, την έκανε να πετάει στους επτά ουρανούς. Κατά τα άλλα η Μαρία ήταν με τα πόδια καρφωμένα στη γη», λέει μια φίλη της και συνεχίζει: «Ο Νίκος τη ζήλευε παθολογικά. Δεν την άφηνε να βγαίνει από το σπίτι. Είχε χάσει τις φίλες της, το χαμόγελό της. Δεν το έλεγε ανοιχτά, αλλά όσοι τη γνωρίζαμε καλά το καταλαβαίναμε. Πιστεύω ότι ακόμη δεν έχει συνειδητοποιήσει το κακό που της έχει συμβεί. Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Σε τέτοιες καταστάσεις δεν υπάρχουν λόγια. Το μόνο που εύχομαι είναι αυτός ο άνθρωπος, που σκότωσε αυτό το πλασματάκι, να σαπίσει στη φυλακή».

Σε λίγες ώρες από τώρα ο 52χρονος (πα)τέρας, στον οποίο ο εισαγγελέας άσκησε ποινική δίωξη για ενδοοικογενειακή βία και θανατηφόρο σωματική βλάβη, θα απολογηθεί ενώπιον του ανακριτή. Το τι θα πει δεν έχει πια τόσο σημασία και όπως όλα δείχνουν ο δρόμος της φυλακής είναι ο επόμενος σταθμός του. Εκεί είναι βέβαιο ότι θα παλέψει σκληρά με τη συνείδησή του επαναλαμβάνοντας μια φράση από τα τσιτάτα post που ανέβαζε κατά καιρούς στα social media: «Και τώρα οι δυο μας, εαυτέ μου. Πιες μαζί μου ένα ποτό και κάτσε να τα πούμε»…

http://www.allesgr.de/nea/115150/tragodia-stin-kriti-apo-to-re-niko-pali-echis-pii-sti-dolofonia-enos-vrefous.html

Την επόμενη φορά που θα αναρωτηθείς "γιατί δεν φεύγει, αφού την κακοποιεί;" δες αυτή τη φωτογραφία

Για το πέρασμα από την μητριαρχία στην πατριαρχία και όχι μόνο..

Σύμφωνα με πολλές θεωρίες οι πρώτες κοινωνίες ήταν μητριαρχικές. 

Η κυρίαρχη θεότητα στις παλαιότερες θρησκείες ήταν θηλυκή. Κάποια στιγμή, από την αρχαιότητα, η πρωτοκαθεδρία πέρασε σε αρσενικό θεό, χωρίς να πάψουν να υπάρχουν θηλυκές θεότητες, και η διαδικασία ολοκληρώθηκε σε κάποιες περιοχές του κόσμου, όπως η δική μας, με τον πλήρη εξοβελισμό του θηλυκού στοιχείου από το θείο, με την απόλυτη κυριαρχία μιας αρσενικής θεότητας… φυσικά, η επί γης τάξης πρέπει να συμφωνεί με την ουράνια ή μάλλον το αντίστροφο. 

Φαντάζομαι ότι η μετάβαση δεν έγινε για κάποιους μεταφυσικούς λόγους ή επειδή το αρσενικό είναι «ανώτερο» γενικώς και αορίστως από το θηλυκό, αλλά όταν οι πληθυσμοί αυξήθηκαν και άρχισαν να έρχονται σε συχνότερη επαφή μεταξύ τους, η οποία δεν ήταν πάντα ειρηνική, οπότε κυρίαρχη αρετή για την προστασία και τη διασφάλιση της κοινότητας έγινε η πολεμική ικανότητα. 

Η φυσική ρώμη και ο πόλεμος, στοιχεία κυρίως ανδρικά, αναβαθμίστηκαν έναντι θηλυκών αρετών και οι πολεμιστές άνδρες πήραν την πρωτοκαθεδρία και κατ’ επέκταση αναβάθμισαν τους άρρενες θεούς (γνωρίζω ότι οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η αιτία ήταν η γεωργία που κρατούσε πλέον τους άνδρες-κυνηγούς στο σπίτι).

.

Όλη η κοινωνία οργανώθηκε έτσι ώστε οι γυναίκες να μένουν υποταγμένες και οι άνδρες να κυριαρχούν. Οι γυναίκες στερήθηκαν όλα ή κάποια από τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, μόρφωσης, συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων και στα κοινά.

Η κοινωνία τούς θύμιζε πάντα τη θέση τους και διαμόρφωσε αντίστοιχα αρχέτυπα και κυρίαρχες αντιλήψεις. Φυσικά, έλεγχος του θηλυκού στοιχείου σήμαινε και έλεγχο της σεξουαλικότητάς του. Ο άνδρας-πατέρας-αφέντης έπρεπε να είναι σίγουρος ότι μεταβιβάζει την περιουσία του και την κοινωνική του θέση στους δικούς του απογόνους, αλλά κοίτα κακό που του έκανε η άτιμη η φύση, εκ των πραγμάτων είναι μόνο η γυναίκα αυτή που πρακτικά και εύκολα μπορεί να ελέγξει και να γνωρίζει… τίνος είναι το παιδί.

Χωρίς έλεγχο της γυναικείας σεξουαλικότητας μέσω μιας ειδικά διαμορφωμένης ηθικής η γυναίκα θα είχε το πάνω χέρι στον σημαντικότερο ίσως τομέα, αυτόν της επιλογής του ποιος θα αναπαραχθεί ή, με σύγχρονους όρους, της επιλογής των γονιδίων.

.

Με αυτούς τους όρους, η μητριαρχία είναι πολύ πιο «φυσική» και αυτονόητη από την πατριαρχία. 

Η συμμετοχή του άνδρα στην αναπαραγωγή και τη διαιώνιση είναι μια περιστασιακή υπόθεση λίγων λεπτών… ή και λιγότερο. Η γυναίκα ξέρει, η γυναίκα κυοφορεί, η γυναίκα θηλάζει, η γυναίκα ανατρέφει… η γυναίκα αποφασίζει για τα του οίκου. 

Ο άνδρας σήμερα είναι εδώ αύριο εκεί. Σκέπτομαι τις αρχαίες οργιαστικές τελετές γονιμότητας, όπου οι γυναίκες έβαζαν τους άνδρες να ξαπλώνουν στα χωράφια και μετά τους επέλεγαν και τους βάτευαν από πάνω για να καρπίσει η γη, να καρπίσουν και αυτές. 

Ποιος λέει ότι αυτό είναι «ανήθικο» και
«αποτροπιαστικό»; Φυσικά, η σημερινή θρησκευτική ηθική και σεμνοτυφία και ο λόγος για τον οποίο έχουμε τη συγκεκριμένη ηθική είναι ότι ζούμε σε ένα πατριαρχικό κόσμο όπου η γυναίκα δεν πρέπει να έχει κανένα λόγο στην αναπαραγωγή και στο σεξ (φυσικά αναφέρομαι στα αρχέτυπα και στην παράδοση). 

.

Πολύ θα ήθελα να κατηγορήσω μόνο τον χριστιανισμό και τις άλλες θρησκείες της ερήμου, αλλά αυτές ολοκλήρωσαν μόνο αυτό που είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Θυμηθείτε τον περιορισμό των «τίμιων» γυναικών στο γυναικωνίτη στις αρχαίες κοινωνίες και την κατώτερη θέση τους, σε επίπεδο ίσως μόλις πάνω από αυτό του δούλου. Η γυναίκα κατέστη εμπορεύσιμο αγαθό που δινόταν με την καταβολή προίκας, είτε για να την πάρει… είτε για να την ξεφορτωθεί κάποιος, ανάλογα με τις συμβάσεις κάθε κοινωνίας.

.

Βέβαια, τίποτα δεν γίνεται τζάμπα και χωρίς συνέπειες σε αυτό τον κόσμο. Η υποτίμηση, ο περιορισμός, η στέρηση δυνατοτήτων ανάπτυξης από τις γυναίκες, ο ακρωτηριασμός, η καταπίεση, η υποδούλωση του μισού μέρους του κόσμου δημιουργεί ανισορροπίες, συμπλέγματα, διαστροφές, έλλειψη ικανοποίησης στο σύνολο. 

.

Όταν, λοιπόν, η γυναίκα θεωρείται κατώτερο ον, περισσότερο πράγμα, όταν δεν λαμβάνει καμία μόρφωση και καλλιέργεια, ιδίως μάλιστα αν αυτή είναι «τίμια» και ανήκει στην ανώτερη κοινωνική τάξη από την οποία επιτρέπεται να επιλέξει για σύζυγο ένας μορφωμένος, πλούσιος και ισχυρός άντρας – αποκλειστικά για σκοπούς τεκνοποίησης και για να ασχολείται εκείνη με τα του οίκου μένοντας φυλακισμένη σε αυτόν - πώς μπορεί αυτή να αποτελέσει αντικείμενο έρωτα της ποιότητας που πραγματεύεται ο Πλάτωνας; 

.

Ο χριστιανισμός, ακόμη πιο απαιτητικός και με μεγαλύτερες απαιτήσεις ελέγχου πάνω στα άτομα, απαγόρευσε κάθε ελευθερία στο σεξ το οποίο περιόρισε αποκλειστικά για αναπαραγωγικούς σκοπούς. 

Το γυναικείο στοιχείο εξοβελίστηκε πλήρως και από το θεϊκό στοιχείο, για να επιστρέψει βέβαια «από το παράθυρο» με την Παναγία – θεομήτορα, καθώς έχει και η στρέβλωση του κόσμου τα όριά της και τις αντοχές της. 

Η γυναίκα, παρά τα θεωρητικά περί απελευθέρωσής της έγινε φορέας του κακού, συνένοχη με το διάβολο της πτώσης ως συνεργάτιδα και όργανό του που ξεγέλασε και έβαλε σε πειρασμό τον καημένο, τον αγαθό τον άνδρα. 

Σε πολλές περιπτώσεις έφτασαν στο σημείο να της αρνούνται και το ότι έχει ψυχή. Η γυναίκα έπρεπε να είναι λιγότερο άνθρωπος. 

Οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις απαγορεύτηκαν εντελώς και ο ομοφυλόφιλος παρέμεινε στιγματισμένος. 

Ο παθητικός έγινε αντικείμενο γελοιοποίησης, άξιος κάθε περιφρόνησης, καθώς απαρνείται την ανώτερη θέση του άντρα για να γίνει κάτι κατώτερο και όμοιο στη γυναίκα, κάτι σαν να έχει ένας αφέντης το βίτσιο να του αρέσει να γίνεται δούλος. 

Ο ενεργητικός έγινε αληταράς, επικίνδυνος, κρυφό πρότυπο σε εξάρσεις θυμού, αυτός που στερεί τον ανδρισμό από άλλους και τους κάνει «γυναίκες». 

Είμαι βέβαιος ότι σε μια κοινωνία ισορροπίας του ανδρικού με το θηλυκό στοιχείο, όπου το αρσενικό και το θηλυκό θα ήταν το ίδιο σεβαστά, οι κάθε είδους βιασμοί, ίσως ακόμη και οι ψυχολογικοί και κοινωνικοί, θα ήταν από πολύ λιγότεροι έως, ίσως, σχεδόν ανύπαρκτοι.

.

Κάθε άντρας «πρέπει» να υπερασπίζεται και να διακηρύσσει τον ανδρισμό του, υποτιμώντας και συμπεριφερόμενος στις γυναίκες σαν να είναι αντικείμενα, σε μια κοινωνία συμπλεγμάτων και απροκάλυπτης ή συγκεκαλυμμένης βίας.

.

Το κόστος, πάντα καταβάλλεται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Συμπλεγματικοί άνδρες, καταπιεσμένες, υστερικές γυναίκες, άρρωστες, ανισόρροπες κοινωνίες που θεωρούν αυτονόητο το αφύσικο. 

Η γυναίκα τρεις τρόπους απόκτησης κοινωνικής θέσης είχε, πάντα μέσω του άνδρα, είτε από την καταγωγή της, μέσω του πατέρα, είτε μέσω του γάμου, από τον σύζυγο, είτε, το καλύτερο, το πιο βολικό, το πιο κυριαρχικό, το πιο ασφαλές, το καλύτερο από πλευράς δύναμης που της προσέφερε πάνω στο ανδρικό στοιχείο, μέσω του γιου της, μέσω των αρρένων απογόνων της! 

Μέσω του γιου, η γυναίκα μπορούσε να γίνει και αυτή μια Παναγία. Ο γιος φορτωνόταν με ενοχές για την κακομοίρα τη μάνα-θύμα-ηρωίδα που πάλευε να κρατήσει το σπιτικό και την οικογένεια. 

Ο γιος, ένας οιωνοί Χριστός, ως προς τις σχέσεις του με τη μητέρα του, έχοντας ως πρότυπο εκείνο τον πρώτο αρχετυπικό μαμάκια, όπως φαίνεται και από πλήθος αγιογραφιών, όπου ευλογεί από την αγκάλη της μαμάς του και από το γεγονός ότι ποτέ δεν παντρεύτηκε, μένοντας πιστός σε εκείνη, μένοντας στην αγκαλιά της, είτε ως βρέφος είτε ως αποκαθηλωμένος, στην αρχή και στο τέλος του βίου του.

.

Η νύφη, δούλα της πεθεράς, πάντα υπόλογη απέναντί της, υποταγμένη στο γιο και μέσω αυτού στη μητέρα του, ελπίζοντας με τη σειρά της να αποκτήσει άρρενες απογόνους, σε τραγική διαιώνιση της δουλείας του γυναικείου φύλου. 

Η γυναίκα, μέσω της ανατροφής των παιδιών, έγινε η ίδια τραγικό όργανο διαιώνισης της δουλείας του φύλου της, η ίδια φορέας αυτών των πεποιθήσεων και θεματοφύλακας αυτής της άθλιας τάξης. 

Η ικανή γυναίκα ήξερε να μανιπιουλάρει τον άνδρα «με τον τρόπο της», ώστε να αποσπά αυτό που ήθελε ή και να κατευθύνει τον πατέρα, το σύζυγο, τον γιο, τον εραστή. 

Ποιος να την κατηγορήσει; Είχε άλλο τρόπο; Αυτό ήταν το μεγάλο πτυχίο μιας γυναίκας. Η γυναίκα που δεν ήταν διατεθειμένη να υποταχτεί, που ήθελε να σταθεί στα δικά της πόδια, με όσες λίγες μισο-αποδεκτές διεξόδους είχε, γινόταν ύποπτη και, αν στοχοποιούνταν, γινοταν δακτυλοδεικτούμενη. 

Και ο άντρας βέβαια δεν περνούσε ζαχαρένια. Είχε τη δύναμη, αλλά έπρεπε να αγωνίζεται για αυτή, για να «κυκλοφορεί με το κεφάλι ψηλά» στην κοινωνία. Αλίμονο αν γινόταν «κερατάς». 

Αλίμονο αν έχανε τον έλεγχο, αλίμονο αν ο περίγυρος άρχιζε να υποψιάζεται ότι «του τα φορούσε», αλίμονο, θα έπρεπε να ζει συνεχώς με τον ενδόμυχο φόβο, όσο ενάρετη και χαμηλοβλεπούσα και αν ήταν η γυναίκα του, ότι μπορεί ο κανακάρης του, που μεγάλωνε για να κληρονομήσει τα πλούτη του και τη δύναμή του, να ήταν στη πραγματικότητα γιόκας κάποιου άλλου, ίσως κανενός μορφονιού ή, ακόμη χειρότερα, και του υποτακτικού του.

.

Κοινωνίες ανισόρροπες, άρρωστες. Πού οδεύουμε όμως σήμερα; 

Τα πράγματα έχουν βέβαια αλλάξει αρκετά και συνεχίζουν να αλλάζουν στον καιρό μας, ακολουθώντας όλες τις άλλες ευρύτερες εξελίξεις, αλλά οι αρχετυπικές πεποιθήσεις θα αργήσουν να αλλάξουν ριζικά. 

Οι νόμοι αλλάζουν εύκολα, οι αντιλήψεις όχι και τόσο. Εξάλλου, φορείς όπως η εκκλησία εξακολουθούν να προβάλλουν αντίσταση και η επιρροή τους δεν είναι αμελητέα. 

Ο σημερινός άνθρωπος είναι με το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκεί, άλλος περισσότερο εδώ, άλλος περισσότερο εκεί. 

Κάποιοι εξαρτούν τις πεποιθήσεις του καθενός από τα πολιτικά του πιστεύω, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο. Στην εμφυλιακή και μετεμφυλιακή Ελλάδα ο πατέρας αντάρτης/αριστερός απειλούσε την κόρη του ότι θα τη σφάξει αν έχανε την παρθενιά της ή αν «ακουγότανε» το ίδιο όπως και ο φασίστας/δεξιός. 

Ο προοδευτικός φοιτητής τα χρόνια της χούντας, της γενιάς του πολυτεχνείου, μπορεί να γοητευόταν από τον ελεύθερο έρωτα και να αναζητούσε τον έρωτα στις συμφοιτήτριές του και στις συντρόφισσες, αλλά ήθελε και να επιβεβαιώσει τον ανδρισμό του κυνηγώντας γκόμενες και σίγουρα δεν θα ενθουσιαζόταν αν η συμφοιτήτριά του έδειχνε την ίδια ελευθερία με εκείνον στις ερωτικές σχέσεις της.

.

Μερικές φορές χαμογελώ σαρκαστικά με το φεμινιστικό κίνημα διότι παρά το όσα προσέφερε έπεσε σε μια μεγάλη παγίδα. 

Επιζήτησε να απελευθερώσει τη γυναίκα, αλλά, όπως και οι πιο σκληροί πατριάρχες, καταδικάζοντας και υποτιμώντας τις θηλυκές ιδιότητες, ποιότητες και ουσίες με τον πιο σκληρό τρόπο! 

Η γυναίκα έπρεπε να απελευθερωθεί αρνούμενη τη γυναίκα και γενόμενη άνδρας! 

Αντί να αναβαθμιστούν οι γυναικείες αξίες και αρετές, αντί να υμνηθεί η μητρότητα, η φροντίδα, η ευαισθησία, η εγκόλπωση, η έμμεση προσέγγιση, η αποφυγή της βίας, η ροπή προς τη συνεργασία, η παράκαμψη, η αποφυγή της σύγκρουσης, η ανεύρεση μιας θηλυκής λύσης και πρότασης για τον κόσμο που θα παντρευόταν την ανδρική σε απόλυτη ισοτιμία, η γυναίκα έπρεπε να γίνει άνδρας. 

Αντί να επιτραπεί σε κάθε γυναίκα να επιδιώξει ελεύθερα να ακολουθήσει το δρόμο που είναι πλησιέστερα στις κλίσεις της, έπρεπε ντε και καλά να γίνει εργάτρια, στέλεχος, να απορρίψει το θηλασμό, να δει τη μητρότητα σαν εμπόδιο στη σταδιοδρομία της, να μπει στο ανδρικό καλούπι. 

Όποια θα επέλεγε να αναθρέψει η ίδια τα παιδιά της ήταν κατά κάποιο τρόπο αντιδραστική, προδότρια του φύλου της. 

Με κάποιο μυστηριώδη τρόπο, το έργο μιας μητέρας που ετοιμάζει την κοινωνία του αύριο εξακολούθησε να θεωρείται από τις φεμινίστριες παρακατιανό σε σχέση με το βλακώδες και ασήμαντο έργο του τελευταίου εργάτη σε γραμμή συναρμολόγησης, χειρώνακτα ή τραπεζικού κλητήρα. 

Νέα συμπλέγματα, νέες συγκρούσεις. 

.

Άνδρες συμπλεγματικοί και γυναίκες υστερικές που αναπαράγουν μια συμπλεγματική και υστερική κοινωνία φορτώνοντας με σκουπίδια τα παιδιά τους. Νέοι ρόλοι, παλιοί ρόλοι, εξελιγμένα και οπισθοδρομικά κομμάτια της κοινωνίας, παλιές αντιλήψεις, νέες αντιλήψεις, συνθέτουν το σημερινό πεδίο της μάχης των φύλων, μιας μάχης περιττής και άγονης τουλάχιστον σε επίπεδο κοινωνίας, (οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι πάντα υπό διαπραγμάτευση), με ανθρώπους μπερδεμένους που ψάχνουν για ένα πλαίσιο διότι αδυνατούν να αντιληφθούν ότι άνδρες και γυναίκες το μόνο πλαίσιο που έχουν ανάγκη είναι αυτό της καρδιάς τους.


Ο Μπουτ το ψάρι, του Γκύντερ Γκρας

.

All you need is love…

.

Υ.Γ. Το σεξ δεν πρέπει να είναι ποτέ ούτε απαγορευμένο, ούτε καταναγκασμός και εξάρτηση, πρέπει απλώς να είναι… ελεύθερο.

«Αγαπητή μητέρα, είμαι ο γιος σου»!

Μια γυναίκα από τη Ριζούντα του Πόντου, που οι Τούρκοι σκότωσαν τον άνδρα της, εγκαταστάθηκε σε προσφυγικό καταυλισμό της Δράμας. Είχε τρία παιδιά – δύο αγόρια κι ένα κορίτσι. Το κορίτσι ήταν μαζί της στη Δράμα, τα αγόρια όμως δεν ήξερε τι είχαν απογίνει. 

Πέρασαν αρκετά χρόνια και στη Δράμα, όπου είχε εγκατασταθεί, δεν είχε τα απαραίτητα για να ζήσει και γι’ αυτό αποφάσισε να επιστρέψει στον τόπο της, μήπως κατορθώσει και πάρει μαζί της ένα δοχείο χρυσές λίρες κι άλλα κοσμήματα που έχει κρύψει ο άντρας της, στο φούρνο του σπιτιού τους. 

Πραγματικά μια μέρα έφτασε στη Ριζούντα. Στάθηκε στη γνώριμη βρύση. Απέναντι ήταν το σπίτι της! 

Ρώτησε μια Τουρκάλα ποιος ήταν ο καινούριος σπιτονοικοκύρης. Ήταν ένας συνταγματάρχης του τουρκικού στρατού. Η γυναίκα είδε ότι ο φούρνος δεν είχε γκρεμιστεί, όμως δίσταζε να πλησιάσει το παλιό της σπίτι, επειδή ο ένοικος ήταν τόσο ισχυρός. 

Όταν η Τουρκάλα έμαθε ότι το σπίτι ήταν δικό της, δεν την άφησε να φύγει αλλά την προέτρεψε έντονα να πάει εκεί. Πραγματικά η γυναίκα χτύπησε την πόρτα και της άνοιξε η σύζυγος του συνταγματάρχη. Της είπε τότε ότι το σπίτι ήταν το πατρικό της. Η γυναίκα την παρακάλεσε να παραμείνει μέχρι να επιστρέψει ο άντρας της. Έτσι έγινε και το μεσημέρι, όταν φάνηκε ο συνταγματάρχης, του διηγήθηκε η Ελληνίδα την ιστορία της. 

Ο Τούρκος συνταγματάρχης την προσκάλεσε να παραμείνει μαζί τους όσο καιρό επιθυμούσε, εφόσον το σπίτι ήταν δικό της! 

Η φτωχή γυναίκα κάθισε στο σπιτικό της μια βδομάδα. Σ’ αυτό το διάστημα διαπίστωσε ότι ο συνταγματάρχης ήταν καλός άνθρωπος. Έτσι σκέφτηκε να του ζητήσει να ερευνήσει για τα δύο αγνοούμενα παιδιά της. 

                            Μερική άποψη της Ριζούντας 

Ο συνταγματάρχης, χάρη στη θέση του, κατόρθωσε να ανακαλύψει ότι το ένα της παιδί είχε σκοτωθεί, ενώ το άλλο συνέχιζε να αγνοείται. Τότε η γυναίκα, αναλογιζόμενη τη φτώχεια της, αποφάσισε να του πει για τις κρυμμένες χρυσές λίρες, αφού έτσι και αλλιώς ήταν χαμένες. Του εξήγησε μάλιστα ότι είχε μια κόρη να παντρέψει και του υποσχέθηκε ότι τα μισά θα ήταν δικά του. 

Ψάξανε λοιπόν και οι δυο στο φούρνο και βρήκανε όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που ήταν κρυμμένα. Έγινε η μοιρασιά, και το μόνο πρόβλημα ήταν ο τρόπος με τον οποίον η γυναίκα θα έβγαινε από τα σύνορα. Ο συνταγματάρχης την καθησύχασε, υποσχόμενος ότι θα τη συνόδευε εκείνος. 

Την ημέρα που θα έφευγε, είδε ένα φορτηγό γεμάτο με 10 μπαούλα. Η γυναίκα απόρησε, ο Τούρκος όμως της απάντησε: «Αυτά είναι δώρο για την κόρη σου. Αυτό το σπίτι ήταν δικό σου και εγώ τώρα με αυτά το ξεχρέωσα». 

Έφτασε η γυναίκα στη Δράμα, αφηγήθηκε τι της συνέβη, μα η γειτονιά δεν πίστευε αυτά που άκουγε! 

Γέμισε το σπίτι με κόσμο, που μαζεύτηκε να δει την προίκα της κόρης. Άνοιγαν τα μπαούλα και ξαφνικά, σε ένα από αυτά, βρήκαν τη φωτογραφία του συνταγματάρχη και της γυναίκας του! Την ρώτησαν αν αυτός ήταν ο Τούρκος που είχε γνωρίσει. Πραγματικά ήταν ο ίδιος! 

Γύρισαν τη φωτογραφία, η οποία έγραφε από πίσω: 

«Αγαπητή μου μητέρα, εγώ είμαι ο γιος σου, ο οποίος σώθηκα αλλά δεν μπορούσα να σου το πω! Ό,τι θέλεις εσύ και η αδελφή μου, είμαι στη διάθεσή σου. Είμαι κοντά σας!». 

Η καταγραφή της παραπάνω μαρτυρίας έγινε από την φοιτήτρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Όλγας Ντέλλα, τον Μάρτιο του 1992. 

Η ιστορία δεν μπορεί να διασταυρωθεί απόλυτα, καθώς στηρίζεται σε προσωπικές μαρτυρίες. Διατηρεί όμως αυθεντικά στοιχεία από τον διωγμό των Ποντίων και ανταποκρίνεται στις ιστορικές αφηγήσεις για τα οικογενειακά δράματα που συνόδευσαν τους χιλιάδες ξεριζωμένους. Αυτές οι ιστορίες αποτελούν ένα «ανοιχτό βιβλίο», που συνεχώς γράφεται από τους πρωταγωνιστές και τους απογόνους τους. 

Πηγή: Pontosnews, mixanitouxronou.gr

ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΔΡ ΕΜΜ.ΛΑΜΠΡΑΚΗ

Πολλοί λένε πως ο Νικόλαος Τέσλα ήταν από την Κροατία. Οι γονείς του στην επίσημη βιβλιογραφία ήταν Σέρβοι και Ορθόδοξοι! Ο πατέρας του ήταν Έλληνας Ορθόδοξος ιερέας!

Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Θεσσαλός. Τον 17ο αιώνα σε μία εξέγερση στη Θεσσαλία οι τούρκοι άρχισαν τις σφαγές.

Ο πατέρας του που ήταν ορθόδοξος ιερέας στη Θεσσαλία (Θέση Άλς) – έφυγε λοιπόν και για να μην χρησιμοποιήσει το πραγματικό του επίθετο ανέβηκε στην ορθόδοξη τότε Σερβία άλλαξε το επίθετό του και συνέχισε να υπηρετεί τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του και τον Ελληνισμό. Γιός του ήταν ο Νικολά Τέσλα.
Ο Νικολά Τέσλα μαζί με τον Γουλιέλμο Μαρκόνι είναι οι πιό σοβαροί επιστήμονες που περπάτησαν σε αυτό τον πλανήτη μετά τον Πυθαγόρα τον Σάμιο. Εφήυρε το εναλλασσόμενο ηλεκτρικό ρεύμα. Ήταν πολύ εφυής. Τις πατέντες του τις κατέθετε στη Βιέννη. Εκεί υπήρχε ένας υπάλληλος στο γραφείο ευρεσιτεχνιών στη Βιέννη του οποίου το όνομα ήταν Άλμπερτ Αϊνστάϊν… Το Πιστοποιητικό Γεννήσεως του Νικόλαου Θεσσαλού-Nikola Tesla!

Ο Νικολά Τέσλα όταν πήγε στην Αμερική χρηματοδοτήθηκε από τον J.P. Morgan γνωστό για την συμμετοχή του στην μασσονική λέσχη των ηγετών του πλανήτη.
Ο J.P. Morgan είχε αναλάβει τη μεταφορά ηλεκτρικού ρεύματος από τους καταράκτες του Νιαγάρα ώς τη Νέα Υόρκη. Δεν είχε άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσει καλώδια. Στα 600-700 χιλιόμετρα η τάση που έφτανε στη Ν.Υ. δέν ξεπερνούσε τα 8,5 -9 % απο αυτή που ξεκινούσε απο τον Νιαγάρα. Έτσι λοιπόν κάλεσε τον Νίκολα Τέσλα να του λύσει το πρόβλημα. Ο Τέσλα λοιπόν με πολύ απλές ενέργειες του έλυσε το πρόβλημα με το εναλλασόμενο ρεύμα το οποίο είχε μηδενική απώλεια.
Ο Νικολά Τέσλα απέδειξε πως δεν χρειάζεται να παράγεις και να μεταφέρεις Ηλεκτρικό ρεύμα απο τον Νιαγάρα στη Νέα Υόρκη με καλώδια επειδή ο πλανήτης είναι ένας ζωντανός ενεργειακός οργανισμός ο οποίος έλκει συνεχώς ενέργεια από το σύμπαν και επειδή η ιονόσφαιρα και η γή είναι φορτισμένη με ηλεκτρικό ρεύμα το ενδιάμεσο δηλαδή και η ατμόσφαιρα είναι αγωγός ηλεκτρικού ρεύματος κάτι που ένας φυσικός καταλαβαίνει απόλυτα. Έτσι λοιπόν υπάρχει εντελώς δωρεάν ηλεκτρική ενέργεια την οποία μπορεί ο καθένας απο εμας, σε οποιοδήποτε σημείο της γής, να την πάρει και να την χρησιμοποιήσει στο σπίτι του. Αυτό ο Ν. Τέσλα το απέδειξε στον J.P. Morgan. Είχε φτιάξει μάλιστα και το πηνίο που είχε βάλει στην κορυφή ενός σπιτιού το οποίο έδινε ηλεκτρική ενέργεια χωρίς να παρεμβαίνει κανένα άλλο ενεργειακό μέσον. Μόλις ο Μόργκαν κατάλαβε πως δεν υπήρχε χρήμα για αυτόν,αλλά και την σπουδαιότητα του έργου, σταμάτησε να χρηματοδοτεί τον Τέσλα. Πρόβαλε στα Μ.Μ.Ε. ότι ο Τέσλα έχει ψυχοπάθεια.

Ο θάνατος του Νικόλα Τέσλα παραμένει μυστήριο και κανένας δεν έχει εκμεταλευτεί την ευρεσιτεχνία του. Σήμερα υπάρχουν 150 εργαστήρια ανά τον κόσμο τα οποία λειτουργούν με βάση τη θεωρία του Νικολά Τέσλα δηλαδή του Νικόλαου Θεσσαλού.

Να δούμε όμως τι γράφει η wikipedia:

Ο Νίκολα Τέσλα (σερβ. Никола Тесла), 10 Ιουλίου 1856 – 7 Ιανουαρίου 1943) ήταν Σέρβος εφευρέτης, μηχανολόγος και ηλεκτρολόγος μηχανικός, ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης.
Γεννημένος στο Σμίλιαν στην περιοχή Λίκα της σημερινής Κροατίας, ανήκε στη Σερβική κοινότητα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Πατέρας του ήταν ο ορθόδοξος ιερέας του χωριού Σμίλιαν, Μιλούτιν Τέσλα (1819-1879), μητέρα του ήταν η Γκεοργκίνα-Τζούκα Μάντιτς (1822-1892), κόρη ορθόδοξου ιερέα, ενώ και τα αδέρφια της ήταν μέλη του κλήρου της χώρας. Ο ένας ήταν ο Μητροπολίτης Νίκολα Μάντιτςκαι ο άλλος ο μοναχός Πέταρ Μάντιτς. Το όνομα Τέσλα δηλώνει το μικρό τσεκούρι με λεπίδα σε ορθή γωνία προς τη λαβή, ώστόσο, χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει ένα άτομο με προεξέχοντα δόντια, ένα κοινό χαρακτηριστικό των μελών της οικογένειας Τέσλα. Eίχε έναν μεγαλύτερο κατά επτά χρόνια αδελφό, τον Ντάνε Τέσλα, ο οποίος έχασε τη ζωή του, όταν ο Νίκολα ήταν επτά ετών, πέφτοντας από το άλογο ενώ έκανε ιππασία. Ο Νίκολα ζούσε στη σκιά του αδελφού του, ο οποίος αντιμετωπιζόταν από τους γονείς του ως ο πλέον ταλαντούχος και προοριζόταν να ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και των θείων του. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Νίκολα Τέσλα υπέφερε ακόμα από εφιάλτες και ψευδαισθήσεις που σχετίζονταν με το θάνατο του αδελφού του, ενώ εικάζεται πως πολυάριθμες φοβίες και εμμονές που χαρακτήριζαν τον Τέσλα ενδεχομένως ήταν απόρροια του αντίκτυπου που είχε κατά την παιδική του ηλικία η απώλεια του Ντάνε και η προβληματική σχέση με τον πατέρα του. Αν και οι λεπτομέρειες του θανάτου του Ντάνε είναι άγνωστες, βέβαιο θεωρείται πως προκάλεσε μεγάλη θλίψη στην οικογένεια και επηρέασε τη σχέση του Νίκολα με τους γονείς του, οι οποίοι συντετριμμένου από το θάνατο του Ντάνε αδυνατούσαν να εκτιμήσουν τις ικανότητες του Νίκολα. Όπως περιγράφει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του, το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μεγαλώσει χωρίς αυτοπεοποίθηση. Ο Νίκολα από μικρή ηλικία έδειξε πως είχε ζωηρή φαντασία και ενδιαφέρον στις εφευρέσεις ακολουθώντας το παράδειγμα της μητέρας του. Από μικρός ήταν επίσης βιβλιόφιλος καθώς διάβαζε τα περιοδικά που δημοσίευε ποίηση ο πατέρας του και λάτρευε τον Ιούλιο Βέρν (1828-1905) και τον Εμίλ Ζολά (1840-1902).

Πουθενά δεν προκύπτει οτι ο Τέσλα και η οικογένεια του ήταν ελληνικής καταγωγής. Μάλιστα το ως άνω άρθρο ανέφερε οτι ο Τέσλα ήταν Κροάτης, μέγα λάθος καθώς ήταν Σέρβος γεννημένος σε κροατικό έδαφος.
Ωστόσο ερωτηματικά προκαλεί το πιστοποιητικό γεννήσεως του Ν.Τέσλα κι αν αυτό αποκαλύπτει κάτι αν μεταφραστεί στα ελληνικά…

aorata-gegonota

Νέα Στοιχεία Στην Υπόθεση Παπαντωνίου Απ’ Τις Ελβετικές Αρχές

Νέα στοιχεία που προσδίδουν άλλη τροπή στη διερεύνηση της υπόθεσης των εξοπλιστικών επί υπουργίας Γιάννου Παπαντωνίου απέστειλαν, πριν από λίγες ημέρες οι ελβετικές δικαστικές αρχές στη χώρα μας, για ευρήματα που ανοίγουν την έρευνα, τόσο της Δικαιοσύνης όσο και της Βουλής, σε ατραπούς που ενδέχεται να αποδείξουν στο τέλος και την ύπαρξη μαύρου πολιτικού χρήματος.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Καθημερινής», η υπόθεση Παπαντωνίου, που βρέθηκε και πάλι στο προσκήνιο λόγω της συγκρότησης προανακριτικής επιτροπής στη Βουλή, αλλά και εξαιτίας της αναφοράς ανακρίτριας για παραλείψεις στην αποστολή στοιχείων από την Εισαγγελία Διαφθοράς, λαμβάνει πλέον νέα τροπή. Κι αυτό γιατί οι δικαστικές αρχές της Ελβετίας απέστειλαν στην Εισαγγελία Διαφθοράς, προ δεκαπενθημέρου, ενημέρωση ότι έχουν στα χέρια τους ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο και δύο τραπεζικούς λογαριασμούς που συνδέονται με τον πρώην υπουργό.

Μετά ταύτα, απεστάλη αμέσως αίτημα δικαστικής συνδρομής προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία για το άνοιγμα των λογαριασμών αυτών και τη γνωστοποίηση των στοιχείων και των δεδομένων του ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Παράλληλα η ανακρίτρια Ηλιάνα Ζαμανίκα, που χειρίζεται τον φάκελο των εξοπλιστικών συμβάσεων που έχουν υπογραφεί επί των ημερών Παπαντωνίου στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας, αναμένεται να προχωρήσει σε επαναξιολόγηση των στοιχείων που έχει στα χέρια της και πιθανότατα να προχωρήσει την επόμενη εβδομάδα σε νέες ποινικές διώξεις.

Άλλωστε οι δικαστικές αρχές και ειδικώς η Εισαγγελία Διαφθοράς, με τη μέχρι πρότινος επικεφαλής της Ελένη Ράικου (παραιτήθηκε με βαρύτατες καταγγελίες πριν από μία εβδομάδα), έχουν ασχοληθεί επί χρόνια με τα εξοπλιστικά και τις συμβάσεις επί υπουργίας Γιάννου Παπαντωνίου.

Το «μπλόκο»
Από τις πολυετείς έρευνες της Εισαγγελίας έχουν ήδη σχηματιστεί τουλάχιστον έξι δικογραφίες, οι οποίες και αποτέλεσαν το υλικό για τη σύσταση της προανακριτικής επιτροπής, η οποία, τελικώς, συγκροτήθηκε την περασμένη εβδομάδα με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, εν μέσω πολιτικών αντιπαραθέσεων για τη σκοπιμότητα της κυβέρνησης ως προς τη σύσταση της εν λόγω επιτροπής.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αν και συμφώνησαν στην κοινοβουλευτική διερεύνηση της υπόθεσης Παπαντωνίου, εντούτοις απέδωσαν στην κυβερνητική πρωτοβουλία για σύσταση προανακριτικής σκοπιμότητες σχετιζόμενες με κινήσεις αντιπερισπασμού, που, κατά την άποψή τους, συνδέονται με το κλείσιμο της αξιολόγησης και τα επικείμενα σκληρά μέτρα.

Η ύπαρξη ασφαλιστηρίου συμβολαίου και δύο ακόμη λογαριασμών που συνδέονται, όπως ενημέρωσαν οι ελβετικές αρχές, με τον πρώην υπουργό, είναι νέα δεδομένα, πέραν εκείνων που ήδη βρίσκονται σε διερεύνηση, προς το παρόν χωρίς αποτέλεσμα σχετικά με τον λογαριασμό της συζύγου Παπαντωνίου, Σταυρούλας Κουράκου, σε ελβετική τράπεζα που είχε εντοπιστεί τυχαία στη λίστα Λαγκάρντ.

Ο λογαριασμός αυτός για τον οποίο ο πρώην υπουργός έχει καταδικαστεί από την ελληνική Δικαιοσύνη, γιατί δεν τον δήλωσε ως ώφελε στο «πόθεν έσχες» του, ερευνάται ακόμη, προκειμένου να εντοπιστεί η προέλευση των χρημάτων, περί τα 2 εκατ. ευρώ, για τα οποία η σύζυγος Παπαντωνίου έχει υποστηρίξει πως ήταν καταπίστευμα (νομική ορολογία) για τα παιδιά της από τον προηγούμενο γάμο της εκ μέρους του πατέρα τους.

Ομως η έρευνα των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη δεν μπόρεσε να αποκαλύψει την προέλευση των χρημάτων αυτών – αν είναι δηλαδή πράγματι καταπίστευμα ή αν έχουν άλλη προέλευση, καθώς το πρόσωπο που τα είχε καταθέσει στον λογαριασμό της συζύγου Παπαντωνίου, κουμπάρος του πρώην υπουργού, αρνήθηκε να συναινέσει στο άνοιγμα του λογαριασμού του στην Ελβετία και η υπόθεση δεν προχώρησε.

Πάντως, προς το παρόν, κατά Παπαντωνίου, οι όποιες διώξεις έχουν ασκηθεί για εξοπλιστικά επί των ημερών του, αφορούν κατηγορίες που λόγω του νόμου περί ευθύνης υπουργών έχουν παραγραφεί, όπως το αδίκημα της απιστίας σε βαθμό κακουργήματος.

Οι βασικότερες δικογραφίες που αφορούν εξοπλιστικά επί των ημερών του είναι εκείνες για τις φρεγάτες αλλά και τα άρματα Leopard, που βρίσκονται σε δικαστική έρευνα, ενώ παράλληλα έρευνες γίνονται και για άλλες συμβάσεις εξοπλιστικών επί των ημερών του στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας, όπως και για τις συμβάσεις περί αντισταθμιστικών ωφελημάτων, για τις οποίες επίσης έχουν ασκηθεί ποινικές διώξεις.

Το «μαύρο» χρήμα

Κι ενώ μετά δεκαπέντε και πλέον χρόνια, από τότε που συνήφθησαν μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου και γερμανικών, γαλλικών και ρωσικών, κατά βάση, εταιρειών συμβάσεις για εξοπλιστικά προγράμματα που κόστισαν δισ. ευρώ, οι έρευνες των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών συνεχίζονται, φαίνεται πως δεν έχει υπάρξει σύμβαση που να μην υποκρύπτει ποινικά ελέγξιμες ενέργειες και να μην ελέγχεται, με τον ένα η τον άλλο τρόπο, για παράνομες πληρωμές, μίζες και «μαύρο» χρήμα.

Από το τέλος του 2010, οπότε άρχισαν οι εισαγγελικές αρχές τις έρευνες για τα εξοπλιστικά και τις μίζες, πριν ακόμα ιδρυθεί η Εισαγγελία Διαφθοράς, μέχρι και σήμερα, 17 μεγάλες συμβάσεις για εξοπλιστικά έχουν ελεγχθεί και δεκάδες είναι οι κατηγορούμενοι που έχουν παραπεμφθεί με βαριές κατηγορίες σε δίκες, πολλοί από τους οποίους έχουν και καταδικαστεί σε ισόβια ή πολυετείς καθείρξεις.

Ανάμεσα σε αυτούς, ο πρώην υπουργός Ακης Τσοχατζόπουλος που εκτίει ποινή εικοσαετούς κάθειρξης, ο πρώην γενικός γραμματέας εξοπλισμών, Ιωάννης Σμπώκος, που έχει καταδικαστεί σε πολυετείς καθείρξεις και δεκάδες στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που μετείχαν σε αρμόδιες επιτροπές και ενεπλάκησαν στις συμβάσεις αυτές.

Προμήθειες οπλικών συστημάτων, όπως τα TorM1, οι συμβάσεις για τα γερμανικής προέλευσης υποβρύχια, οι φρεγάτες, τα ραντάρ, τα Super Puma, τα Apache και πολλές ακόμα εξοπλιστικές συμβάσεις βρέθηκαν στο στόχαστρο των δικαστικών αρχών, ενώ επιχειρηματίες που δραστηριοποιήθηκαν στον χώρο των εξοπλισμών, όπως οι Θωμάς Λιακουνάκος, Κων. Δαφέρμος και άλλοι, βρέθηκαν κατηγορούμενοι για παράνομες πληρωμές και προφυλακίστηκαν.

Πέραν, όμως, από τις παράνομες πληρωμές και το μεγάλο πάρτι με τις μίζες, ελέγχθηκαν και οι συμβάσεις που συνόδευσαν τις βασικές συμβάσεις για τα εξοπλιστικά, οι γνωστές ως συμβάσεις των Αντισταθμιστικών Ωφελημάτων, και σε όλες σχεδόν εντοπίστηκαν ποινικά ελέγξιμες ενέργειες και ζημιά του δημοσίου εκατομμυρίων ευρώ.

Ο χώρος των εξοπλισμών, όπως και άλλοι, για παράδειγμα ο χώρος της υγείας, αλλά και το πιστωτικό σύστημα, προσέφεραν ογκωδέστατες δικογραφίες με ζημιά του Δημοσίου ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, που απασχόλησαν –και συνεχίζουν να απασχολούν– τις δικαστικές αρχές με έρευνες και δίκες που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.

Με άλλα λόγια, οι μεγάλες συμβάσεις του Δημοσίου σε όποιον τομέα κι αν έγιναν, στα χρόνια της οικονομικής ευημερίας και στις δεκαετίες του 1990 και κυρίως του 2000, συνοδεύτηκαν –και αυτό έχει πλέον αποδειχθεί δικαστικά– από παράνομες ενέργειες, κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος, «μαύρο» χρήμα και μίζες εκατομμυρίων ευρώ, με εμπλοκή εκατοντάδων κρατικών αξιωματούχων και πολιτικών, οι οποίοι όμως, πλην Τσοχατζόπουλου, δεν κατέστη δυνατόν να υποστούν ποινικές κυρώσεις, λόγω παραγραφής των όποιων αδικημάτων τους, βάσει του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Ο οποίος νόμος, ειρήσθω εν παρόδω, ακόμα ισχύει αμετάβλητος!

Πηγή: skai.gr

Aρθρογράφος του Guardian προτείνει να μπει στη συμφωνία για το Brexit η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα.

 Τζέφρι Ρόμπερτσον, επικεφαλής της ομάδας της Αμάλ Κλούνει, υποστηρίζει ότι από μία τέτοια συμφωνία θα βγουν κερδισμένες και οι δύο πλευρές τονίζοντας ότι η Βρετανία θα έδειχνε με αυτή την κίνηση καλή θέληση, ενώ η Ευρώπη ;;;;; θα κέρδιζε τα Γλυπτά της και θα ενίσχυε την πολιτιστική της κληρονομιά.

«Ούτε μια βδομάδα μετά την ενεργοποίηση του άρθρου 50 και ήδη η ελπίδα για εγκάρδιες διαπραγματεύσεις μοιάζει αισιόδοξη. Το Σαββατοκύριακο, ανάμεσα σε διαξιφισμούς για το μέλλον του Γιβραλτάρ μετά το Brexit, ο πρώην ηγέτης των Εργατικών Μάικλ Χάουαρντ υπαινίχθη πως ένας τρόπος να διευθετηθεί το θέμα θα ήταν ένας πόλεμος με την Ισπανία», αναφέρει στο άρθρο του ο Τζέφρι Ρόμπερτσον, προτείνοντας στη Βρετανία να κάνει «μία συμφωνία για το Brexit επιστρέφοντας τα Γλυπτά του Παρθενώνα».

«Τα πιο σημαντικά σύμβολα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ευρώπης είναι τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Τα μισά είναι στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, ενώ τα άλλα μισά, που άρπαξε από τον Παρθενώνα ένας Σκωτσέζος διπλωμάτης, κάθονται σε μια γκαλερί του Βρετανικού Μουσείου. Το να τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων του Brexit η επιστροφή των Ελγινείων θα μπορούσε να αποτελέσει ευλογία για τη Βρετανία και θρίαμβο για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής κληρονομιάς» υπογραμμίζει ο αρθρογράφος και προσθέτει:

«Η επανένωση των Μαρμάρων είναι μια πολιτιστική επιτακτική ανάγκη, όχι τόσο για την Ελλάδα, όσο για την Ευρώπη. Ενωμένα, θα συμβολίζουν μοναδικά το ξεκίνημα της πολιτισμένης ζωής στην Ευρώπη, 2.500 χρόνια πριν. Θα ‘ναι σαν να ξαναφτιάχνουμε μια σκισμένη φωτογραφία, που δείχνει ανθρώπους να περπατούν και να μιλούν, να παίζουν και να πίνουν. Ενωμένα στο μουσείο υπό τον Παρθενώνα, τα Μάρμαρα θα αποτελούν τον υψηλότερο καλλιτεχνικό αρχιτεκτονικό θησαυρό της ηπείρου».

«Είναι ώρα να τα επιστρέψουμε, ως μέρος της διαπραγμάτευσης για το Brexit. Θα μπορούσε να είναι μια υπόθεση, όπου όλοι κερδίζουν. Οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές θα επαινεθούν για ένα πολιτιστικό επίτευγμα, η Βρετανία θα λάβει όχι μόνο γενναίες εκπτώσεις, αλλά και ευγνωμοσύνη για μια πράξη με την οποία όλοι συμφωνούν, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις», επισημαίνει και καταλήγει:

«Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και οι γραφειοκράτες του, καθώς και οι κυβερνήσεις ιδίως της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, συχνά κάνουν λόγο στη σημασία της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Και δεν πρέπει να χάσουν την ευκαιρία να την ενισχύσουν. Η ίδια η συνθήκη της ΕΕ, κατά τη γνώμη μου, τους υποχρεώνει να βάλουν την επανένωση των Μαρμάρων στο διαπραγματευτικό τραπέζι, και να κάνουν ό,τι μπορούν για να επιστρέψουν στην Αθήνα. Όσο για τη Βρετανία, αν προθυμοποιούνταν να δώσει πίσω τα κλεμμένα του Έλγιν θα κέρδιζε καλή θέληση από τη μεριά της ΕΕ, καθώς και άλλες παραχωρήσεις. Η Βρετανία αφήνει την Ευρώπη, οπότε πρέπει να επιστρέψει στην Ευρώπη τα γλυπτά της».

Π. Παναγιωτου

Η Αυτοκρατορία της Νίκαιας ήταν ένα από τα διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που ιδρύθηκαν από τη Βυζαντινή αριστοκρατία μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας, στις 13 Απριλίου του 1204.

Το 1261, οι αυτοκράτορες της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, πήραν στην εξουσία τους την Κωνσταντινούπολη, κατέλυσαν τη Λατινική αυτοκρατορία και επανασύστησαν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Η κατάσταση του Βυζαντίου το 1204

Η Βυζαντινή αυτοκρατορία των πρώτων χρόνων του 13ου αιώνα βρισκόταν σε αναταραχή και σε παρακμή. Η οικονομία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, η διαφθορά στον κρατικό μηχανισμό γιγαντωνόταν, ενώ η εκμετάλλευση του λαού από τους κρατικούς αξιωματούχους και η συστηματική παραμέληση των επαρχιών από τους αυτοκράτορες είχε αποξενώσει τις επαρχίες από την πρωτεύουσα. 

Οι Βούλγαροι και οι Σέρβοι είχαν επαναστατήσει και είχαν κερδίσει την ανεξαρτησία τους περιορίζοντας τα εδάφη της αυτοκρατορίας στην Ευρώπη, ενώ στην Μικρά Ασία οι Τούρκοι είχαν σταθεροποιηθεί και απειλούσαν όσες περιοχές είχαν μείνει στην εξουσία του αυτοκράτορα.

 Είχαν εμφανισθεί αρκετοί τοπάρχες σε όλη την επικράτεια, όπως ο Ισαάκιος Κoμνηνός, ο Λέων Σγουρός και ο Μανουήλ Μαυροζώμης που δεν αναγνώριζαν την εξουσία του αυτοκράτορα και είχαν αποσχίσει ολόκληρες επαρχίες από την αυτοκρατορία.

Το 1185 ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος πήρε με πραξικόπημα την εξουσία. Αποδείχθηκε πραγματικά ακατάλληλος για αυτοκράτορας και το 1195, ο αδελφός του, Αλέξιος Γ΄ Άγγελος, του πήρε την εξουσία με πραξικόπημα, τον έριξε στη φυλακή και τον τύφλωσε. 

Όμως αποδείχθηκε εξίσου ανίκανος με τον αδερφό του να διοικήσει την αυτοκρατορία. 

Ο γιος του Ισαάκιου, Αλέξιος κατέφυγε στη Δύση και κατάφερε το 1202, κάνοντας μεγάλες και δελεαστικές υποσχέσεις, να πάρει τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας με το μέρος του και να κατευθύνει τη σταυροφορία στην Κωνσταντινούπολη.

Τον Ιούλιο του 1203 ο Αλέξιος Γ΄ είχε εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη και ο Ισαάκιος Β΄ ανέβηκε ξανά στο θρόνο με συναυτοκράτορα το γιο του, Αλέξιο, ως Αλέξιο Δ΄. 

Οι υποσχέσεις, όμως, που είχε δώσει ο Αλέξιος στους σταυροφόρους ήταν αδύνατο να υλοποιηθούν δεδομένης της τραγικής κατάστασης που βρισκόταν η αυτοκρατορία. 

Μέτα από μερικούς μήνες, και ενώ η υπομονή των σταυροφόρων είχε εξαντληθεί, ο Αλέξιος έχασε το θρόνο του από έναν άλλο Αλέξιο, τον Αλέξιο Δούκα Μούρτζουφλο. Οι οργισμένοι σταυροφόροι επιτέθηκαν και κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη στις 13 Απριλίου του 1204. 

Ακολούθησαν μεγάλες καταστροφές, σφαγές και λεηλασίες. 

Οι σταυροφόροι και οι Βενετοί ήταν αποφασισμένοι τώρα να αντικαταστήσουν την αυτοκρατορία των Σχισματικών Ελλήνων με μία δική τους αυτοκρατορία.

Ίδρυση και Επιβίωση (1204-1214)

Την κρίσιμη εκείνη περίοδο κατά την οποία φαινόταν ότι η αυτοκρατορία είχε καταστραφεί, γεννήθηκε η ελπίδα για νίκη επί των σταυροφόρων και για επιστροφή στις ημέρες ακμής της αυτοκρατορίας. Μαζί με τα σταυροφορικά κράτη που δημιουργούνταν στον ελλαδικό χώρο και στην Μικρά Ασία δημιουργούνταν και κράτη από πρώην Βυζαντινούς αξιωματούχους και αριστοκράτες με στόχο την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης και την ανασύσταση της αυτοκρατορίας. Αυτά ήταν το Δεσποτάτο της Ηπείρου που ιδρύθηκε από τον Μιχαήλ Κομνηνό Δούκα, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας που ιδρύθηκε από τους αδελφούς Αλέξιο και Δαβίδ Κομνηνούς, και η Αυτοκρατορία της Νίκαιας που ιδρύθηκε από τον Θεόδωρο Λάσκαρη.

Η Λατινική Αυτοκρατορία (κόκκινο), η Αυτοκρατορία της Νίκαιας (μπλε), η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (μωβ) ,και το Δεσποτάτο της Ηπείρου (πράσινο). Τα όρια είναι ασαφή.

Ο Θεόδωρος Λάσκαρης είχε παντρευτεί την Άννα Αγγελίνα, κόρη του Αλέξιου Γ΄. Ήταν ο μόνος διοικητής που είχε καταφέρει να εμποδίσει τους σταυροφόρους να καταλάβουν το τμήμα του τείχους που προστάτευε κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Είχε παραμείνει στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την τελευταία στιγμή, όταν κάθε οργανωμένη αντίσταση είχε καταρρεύσει. 

Ο αδερφός του, Κωνσταντίνος, είχε ανακηρυχθεί αυτοκράτορας την ώρα που η Κωνσταντινούπολη έπεφτε στα χέρια των σταυροφόρων. Ο Θεόδωρος κατέφυγε στην μικρασιατική ακτή του Βοσπόρου μαζί με τη γυναίκα του. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας, όπου άρχισαν σιγά σιγά να φτάνουν και άλλοι Βυζαντινοί, και ένας πυρήνας αντίστασης άρχισε να δημιουργείται. Ο ίδιος ο Θεόδωρος, όμως, πήρε επισήμως τον τίτλο του αυτοκράτορα έναν χρόνο αργότερα, το 1205.

Η Νίκαια βρίσκεται αρκετά κοντά στην Κωνσταντινούπολη και η θέση της ήταν ιδανική ως ορμητήριο για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Όμως, η εξουσία του Θεοδώρου περιοριζόταν στην περιοχή γύρω από τη Νίκαια και δεν μπορούσε να ελπίζει για βοήθεια από αλλού. Στριμωγμένη ανάμεσα στους σταυροφόρους, στους Σελτζούκους του Ρουμ (του Ικονίου), και στους άλλους Βυζαντινούς τοπάρχες της Μικράς Ασίας, η Αυτοκρατορία της Νίκαιας στην αρχή βρισκόταν σε αρκετά μειονεκτική θέση.

Στη Κωνσταντινούπολη ιδρύθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία με πρώτο αυτοκράτορα τον Βαλδουίνο της Φλάνδρας. Οι σταυροφόροι προχώρησαν σε συμφωνία διαμοιρασμού των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ένας σταυροφορικός στρατός με αρχηγό τον Ερρίκο της Φλάνδρας, αδελφό του Βαλδουίνου, αποβιβάστηκε στην Μικρά Ασία με σκοπό να καταλάβει και να μοιράσει τα εδάφη εκεί όπως είχε συμφωνηθεί στη συνθήκη διαμοιρασμού. 

Ο Θεόδωρος προσπάθησε να τους αντιμετωπίσει αλλά ηττήθηκε σε δύο μάχες, στο Ποιμανηνό και στην Προύσα το φθινόπωρο και τον χειμώνα του 1204-1205. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη για τους Βυζαντινούς της Νίκαιας, που αντιμετώπιζαν για δεύτερη φορά την καταστροφή. Την ίδια περίοδο, όμως, ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος φερόμενος απερίσκεπτα προκάλεσε τον βασιλιά των Βουλγάρων,Καλογιάννη, ή Ιωαννίτση σε πόλεμο. 

Σε μάχη που έγινε κοντά στην Αδριανούπολη το 1205 οι σταυροφόροι ηττήθηκαν, ο Βαλδουίνος αιχμαλωτίστηκε και οι κτήσεις της Λατινικής Αυτοκρατορίας στη Θράκη χάνονταν η μία μετά την άλλη. Οι σταυροφόροι εγκατέλειψαν προσωρινά την επιθετική προσπάθεια στην Μικρά Ασία και τα στρατεύματά τους αποχώρησαν για να υπερασπίσουν την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη από τους Βουλγάρους.

Ο Θεόδωρος κέρδισε χρόνο και τον αξιοποίησε στο έπακρο.

 Το 1207 νίκησε τον Δαβίδ Κομνηνό που είχε κυριαρχήσει στην Παφλαγονία και είχε φτάσει μέχρι την Ηράκλεια του Πόντου και απειλούσε τη Νικομήδεια και τον ανάγκασε να υποχωρήσει στη Σινώπη. 

Τον ίδιο χρόνο υπέγραψε συμφωνία διετούς ανακωχής με τον νεό Λατίνο αυτοκράτορα, Ερρίκο. Παράλληλα, αποφάσισε να νομιμοποιήσει τον αυτοκρατορικό του τίτλο. Κάλεσε τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη να πάει στη Νίκαια και να τον στέψει αυτοκράτορα. 

Ο Ιωάννης συμφώνησε, αλλά πέθανε το 1206 προτού προλάβει να κάνει τη στέψη. Τη Σαρακοστή του 1208 έγινε σύνοδος των ιεραρχών της Ανατολής στη Νίκαια και εξέλεξε νέο πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον Μιχαήλ, ο οποίος την Κυριακή του Πάσχα έστεψε τον Θεόδωρο αυτοκράτορα στη Νίκαια. 

Το 1209 ο Θεόδωρος απέκρουσε έναν σταυροφορικό στρατό υπό τον Peter of Bracheuil που προσπάθησε να καταλάβει τη Βιθυνία. Αλλά η μεγαλύτερη επιτυχία του Θεόδωρου ήρθε δύο χρόνια αργότερα. 

Το 1210 ο Αλέξιος Γ΄, κατέφυγε στην αυλή του σουλτάνου του Ικονίου, Καϋχοσρόη Α' και του ζήτησε τη βοήθειά του για να γίνει αυτοκράτορας στη Νίκαια. 

Οι Σελτζούκοι επιτέθηκαν στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας αλλά ηττήθηκαν σε αποφασιστική μάχη στην Αντιόχεια του Μαιάνδρου το 1211. 

Σε αυτήν την μάχη ο Καϋχοσρόης σκοτώθηκε από τον Θεόδωρο σε μονομαχία, ενώ ο Αλέξιος Γ΄ πιάστηκε αιχμάλωτος. 

Αυτή η νίκη παγίωσε την εξουσία του Θεόδωρου και του έδωσε τη δυνατότητα να προσθέσει και άλλες περιοχές υπό την εξουσία του στη δυτική Μικρά Ασία. 

Όμως η τελευταία σύγκρουση του Θεόδωρου με τους Φράγκους της Κωνσταντινούπολης κατέληξε σε ήττα. Τον Οκτώβριο του 1211, στον ποταμό Ρυνδακό της Βιθυνίας, οι Φράγκοι πέτυχαν σημαντική νίκη επί των στρατευμάτων του Θεόδωρου.

 Με τη συνθήκη του Νυμφαίου, το 1214,συμφωνήθηκε ειρήνη ανάμεσα στα δύο κράτη, η Λατινική Αυτοκρατορία κέρδιζε την Τρωάδα και μεγάλο κομμάτι της Μυσίας και της Βιθυνίας ενώ η υπόλοιπη περιοχή μέχρι τα σύνορα με τους Σελτζούκους αναγνωρίστηκε ως επικράτεια της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.

Αυτοκρατορική ειρήνη (1214-1223)

Η Συνθήκη του Νυμφαίου αποτελούσε μία αμοιβαία αναγνώριση της κατάστασης όπως είχε διαμορφωθεί. Η Αυτοκρατορία της Νίκαιας άρχισε να αναγνωρίζεται ως μία νόμιμη κρατική οντότητα από όλο και περισσότερα κράτη. Ο Θεόδωρος μέχρι το 1214 είχε σταθεροποιήσει την εξουσία του μέχρι και την Παφλαγονία. 

Τον ίδιο χρόνο ο νέος σουλτάνος του Ικονίου, Καΰκαούς Α΄, πολιόρκησε και κατέλαβε τη Σινώπη. Ο Δαβίδ Κομνηνός σκοτώθηκε και ο Αλέξιος Κομνηνός αναγκάστηκε να γίνει υποτελής των Σελτζούκων του Ικονίου. 

Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας περιορίστηκε ανατολικά της Σινώπης και δεν απασχόλησε στρατιωτικά ξανά τη Νίκαια. Τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι το θάνατό του, ο Θεόδωρος ασχολήθηκε με την εσωτερική οργάνωση της αυτοκρατορίας του. 

Στη Νίκαια δημιούργησε μία καινούρια μικρή έκδοση της παλιάς Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ήδη από το 1208 με την εκλογή πατριάρχη και με την επακόλουθη στέψη του Θεόδωρου ως αυτοκράτορα, δύο σημαντικά σύμβολα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ξαναβρίσκονταν στη Νίκαια.

 Το 1219 παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο την Μαρία του Κουρτεναί (ο δεύτερος ήταν με τη Φιλίππα της Αρμενίας), κόρη της αυτοκράτειρας Γιολάντας και του Πέτρου του Κουρτεναί, φιλοδοξώντας να ασκήσει την αντιβασιλεία στη Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Τα σχέδιά του εμποδίστηκαν από τον Βενετό βαΐλο της Κωνσταντινούπολης και το Λατίνο πατριάρχη. 

Το ίδιο έτος οι Βενετοί συνήψαν εμπορική συμφωνία με το Θεόδωρο Λάσκαρη, ο οποίος και τους παραχώρησε το δικαίωμα να εμπορεύονται χωρίς δασμούς στο κράτος του.

 Στο σχετικό έγγραφο που σώζεται στα λατινικά .

 Το 1222 ο Θεόδωρος πέθανε. Στον γαμπρό και διάδοχό του, Ιωάννη Δούκα Βατάτζη παρέδιδε ένα ισχυρό και σταθερό κράτος. Υπήρχαν, όμως, κάποιοι που δε συμφωνούσαν με τη διαδοχή αυτή. Ήταν τα αδέλφια του αποθανόντος Θεόδωρου, Ισαάκιος και Αλέξιος, που ζήτησαν βοήθεια από τον Λατίνο αυτοκράτορα Ροβέρτο του Κουρτεναί για να νικήσουν τον Ιωάννη και να πάρουν τον θρόνο. 

Ο Ροβέρτος συμφώνησε και στις αρχές του 1223 φραγκικός στρατός διεκπεραιώθηκε στην Μικρά Ασία. Η ειρήνη είχε τελειώσει και η Νίκαια ριχνόταν ξανά στον αγώνα εναντίον των Λατίνων.

Εξάπλωση (1224-1260)

Η Λατινική Αυτοκρατορία (κόκκινο), η Αυτοκρατορία της Νίκαιας (μπλε), η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (μωβ) ,και το Δεσποτάτο της Ηπείρου (πράσινο) το 1230.

Το 1224 στην μάχη του Ποιμανηνού ο Ιωάννης νίκησε τους Φράγκους και στη συνέχεια κατέλαβε όλα τα εδάφη των Λατίνων στην Μικρά Ασία εκτός από τη Νικομήδεια και την ακτή απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα ο Ιωάννης προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Με τη βοήθεια στόλου που ναυπηγήθηκε κοντά στην Λάμψακο (απ’ όπου εξεδιώχθησαν οι Ενετοί) τα στρατεύματα του Βατάτζη διέσχισαν τον Ελλήσποντο και κυρίευσαν αρκετές πόλεις της Θράκης, ενώ οι Λατίνοι περιορίστηκαν πίσω από τα τείχη της Πόλης. 

Από τα νησιά του Αιγαίου κατελήφθησαν η Χίος, η Λέσβος, η Σάμος, η Ικαρία, η Κως και άλλα μικρότερα. Το σημαντικό νησί της Ρόδου, καθώς και άλλα των Δωδεκανήσων, το κυβερνούσε ο βυζαντινός άρχοντας Λέων Γαβαλάς, σαν ανεξάρτητος ηγεμόνας. Μετά από αρκετές αμφίρροπες συγκρούσεις, το 1233 δέχθηκε την επικυριαρχία του Ιωάννη.

Τον ίδιο καιρό, όμως, η Νίκαια βρέθηκε ξανά σε σύγκρουση με ένα βυζαντινό κράτος. Αυτή τη φορά ήταν τόσο ιδεολογική όσο και στρατιωτική. Το 1224 ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη και το Δεσποτάτο της Ηπείρου πρόβαλε ως η επικρατέστερη δύναμη στην κούρσα για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. 

Η πρώτη σύγκρουση με το Δεσποτάτο της Ηπείρου ήρθε το 1225 για την κατοχή της Αδριανούπολης. Οι κάτοικοι της πόλης έστειλαν πρεσβεία στον Βατάτζη ζητώντας του να στείλει δυνάμεις για την εκδίωξη την φραγκικής φρουράς. 

Ο τελευταίος άδραξε την ευκαιρία και το απόσπασμα που έστειλε κατέλαβε αναίμακτα την πόλη. Επίσης αναίμακτα αποχώρησαν, όταν ο Θεόδωρος Δούκας, ευρισκόμενος στην Θράκη, έσπευσε με τον στρατό του να εκδιώξει την μικρασιατική φρουρά. 

Κατά τη στιγμή της παράδοσης, ο διοικητής των Νικαέων Ιωάννης Καμμύτζης δεν αφίππευσε, ούτε προσκύνησε τον Θεόδωρο μην αναγνωρίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο άλλον αυτοκράτορα Ρωμαίων, πέραν του Βατάτζη. 

Τα πνεύματα οξύνθηκαν (ο Θεόδωρος λίγο έλειψε να προβεί σε χειροδικία εναντίον του Καμμύτζη) αλλά τελικά δεν δόθηκε συνέχεια. Το γεγονός αυτό είναι χαρακτηριστικό της έντονης ιδεολογικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ηπείρου και Νικαίας.

 Μάλιστα, ο Καμμύτζης για την πράξη αυτή, τιμήθηκε με αξιώματα από τον Βατάτζη, κατά την επιστροφή του στη Νίκαια, αφού έδειξε στους κατοίκους της Θράκης ότι μόνον ο μονάρχης της Νικαίας ήταν ο γνήσιος αυτοκράτωρ Ρωμαίων. 

Το 1225 ή το 1227 ο Θεόδωρος εγκατέλειψε τον τίτλο του δεσπότη που χρησιμοποιούσε μέχρι τότε και στέθφηκε αυτοκράτορας από τον αρχιεπίσκοπο Οχρίδας στη Θεσσαλονίκη. Το 1230 ο Θεόδωρος πήρε την απόφαση να επιτεθεί στους Βούλγαρους για να εξασφαλίσει τα νώτα του για την προέλαση κατά της Κωνσταντινούπολης. ήταν μία λανθασμένη απόφαση. Ο Ιωάννης Ασάν Β΄, τσάρος της Βουλγαρίας, τον νίκησε στην μάχη της Κλοκοτνίτσα. Ο Θεόδωρος αιχμαλωτίστηκε και η δύναμη της Ηπείρου καταστράφηκε. 

Οι Βούλγαροι κατέλαβαν τη Θράκη, την Μακεδονία και την Αλβανία, αφήνοντας τα υπόλοιπα εδάφη της Ηπείρου μοιρασμένα ανάμεσα στον αδελφό και τους γιους του Θεόδωρου ως υποτελείς των Βουλγάρων. Ο τελευταίος διεκδικητής του αυτοκρατορικού τίτλου είχε τεθεί εκτός μάχης.

Το χρονικό διάστημα μεταξύ 1225 και 1231 ο Ιωάννης είχε αναλάβει μία εκστρατεία για να εξασφαλίσει και να ενισχύσει τα σύνορα της αυτοκρατορίας του στην Μικρά Ασία. Τώρα, ο μόνος ισχυρός αντίπαλος που είχε απομείνει στην προσπάθεια για την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν οι Βούλγαροι. 

Αλλά αυτή τη φορά η λύση ήταν διπλωματική. Ο Ιωάννης Β΄ Ασάν και ο Ιωάννης Βατάτζης συμμάχησαν εναντίον των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης. Η συμμαχία επισφραγίστηκε με το γάμο του γιου του Βατάτζη, Θεόδωρου, και της κόρης του Ιωάννη Β΄ Ασάν, Ελένης. 

Όμως, οι δύο κοινές τους προσπάθειες για την κατάληψη της Πόλης κατέληξαν σε αποτυχία. Στην πρώτη, το 1235, οι ιταλικές ναυτικές δυνάμεις βοήθησαν τον αντιβασιλέα της Λατινικής αυτοκρατορίας, Ιωάννη Ντε Μπριέν, ενώ στη δεύτερη, το 1236, η βοήθεια ήρθε από τον πρίγκιπα της Αχαΐας Γοδεφρείδο Β΄ Βιλλεαρδουίνο. 

Ο Ιωάννης Β΄ Ασάν μετά από αυτές τις αποτυχίες έλυσε τη συμμαχία καταλαβαίνοντας ότι ο Βατάτζης κέρδιζε περισσότερα από τη συμμαχία από ότι αυτός. Μάλιστα συμμετείχε σε επιχείρηση των Λατίνων κατά των θέσεων της Νίκαιας στη Θράκη, αλλά τελικά αποστασιοποιήθηκε και από τους δύο αντιπάλους. Το 1241 ο Ιωάννης Ασάν Β΄ πέθανε, ενώ ήδη είχε γίνει μία μογγολική επιδρομή στη Βουλγαρία. 

Το 1242 μία νέα μογγολική επιδρομή αποδυνάμωσε ακόμη περισσότερο τη Βουλγαρία και έδωσε την ευκαιρία στον Ιωάννη Βατάτζη να δράσει ανενόχλητος στην Ευρώπη. 

Ήδη από το 1239 είχε βοηθήσει τον αδερφό του Θεόδωρου Δούκα, Μανουήλ,με στρατό και στόλο για να καταλάβει τη Θεσσαλία. Το 1241 προσκάλεσε τον Θεόδωρο Δούκα στη Νίκαια και τον κράτησε ως αιχμάλωτο. Το 1242 έφτασε με τον στρατό του στη Θεσσαλονίκη, και χρησιμοποιώντας τον Θεόδωρο σαν μεσολαβητή, και υποχρέωσε τον Ιωάννη Δούκα, γιο του Θεόδωρου, να παραιτηθεί από τον αυτοκρατορικό τίτλο, που είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί το 1241, και να περιοριστεί στον τίτλο του δεσπότη αναγνωρίζοντας την επικυριαρχία του αυτοκράτορα της Νίκαιας.

Μετά από αυτό, ανησυχητικά νέα από την ανατολή ανάγκασαν το Βατάτζη να επιστρέψει γρήγορα στην Μικρά Ασία χωρίς να πετύχει κάτι άλλο στην περιοχή. 

Ένας μογγολικός στρατός είχε καταλάβει την Αρμενία και εισέβαλε στα εδάφη των Σελτζούκων του Ικονίου. Μπροστά στον κοινό κίνδυνο, οι Σελτζούκοι του Ικονίου και οι Βυζαντινοί της Νίκαιας συμμάχησαν. Όμως η συμμαχία αυτή δεν άλλαξε καθόλου την πορεία των πραγμάτων. 

Οι Σελτζούκοι και οι Βυζαντινοί της Τραπεζούντας ηττήθηκαν στην μάχη του Κιοσέ Νταγ το 1243. 

Ο Ιωάννης ανησυχούσε μήπως η Νίκαια ήταν ο επόμενος στόχος των Μογγόλων αλλά οι φόβοι του δεν επαληθεύθηκαν. Οι Μογγόλοι απεχώρησαν από την Μικρά Ασία αφήνοντας το κράτος των Σελτζούκων του Ικονίου σε μία χαοτική κατάσταση. Οι Σελτζούκοι τώρα ήταν αρκετά αδύναμοι για να απειλήσουν τη Νίκαια.

Το 1246 ο Ιωάννης εκστράτευσε ξανά στην Ευρώπη. 

Μαθαίνοντας ότι ο βασιλιάς της Βουλγαρίας, Καλλιμάν, πέθανε αφήνοντας στον θρόνο τον ανήλικο αδερφό του, Μιχαήλ Ασάν, επετέθη κατά των Βουλγάρων. 

Ο Ιωάννης έφτασε μέχρι τις πηγές του ποταμού Έβρου και τον Αξιό. Σημαντικές πόλεις, όπως οι Σέρρες, η Βέροια, το Μελένικο και τα Σκόπια περιήλθαν στον έλεγχο της Νίκαιας, οι περισσότερες εξ αυτών αμαχητί. 

Τέλος, στράφηκε κατά της Θεσσαλονίκης, όπου τον κάλεσαν οι δυσαρεστημένοι με το διάδοχο του Ιωάννη Δούκα, το δεσπότη Δημήτριο (1244-46) και την κατέλαβε οριστικά το 1246. Τον επόμενο χρόνο κατέλαβε μερικές πόλεις της Θράκης που είχαν απομείνει στα χέρια των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης, αλλά δεν μπόρεσε να επιχειρήσει μία νέα πολιορκία της Κωνσταντινούπολης γιατί ο συνασπισμένος στόλος Γένουας και Πριγκιπάτου της Αχαΐας επιτέθηκε κατά της Ρόδου και απέσπασε μεγάλο μέρος των δυνάμεών που είχε συγκεντρώσει για την πολιορκία για την υπεράσπιση του νησιού. 

Ακόμη, ανάγκασε τον Μιχαήλ Β΄, ηγεμόνα της Ηπείρου, να τον αναγνωρίσει ως αυτοκράτορα. 

Σε αντάλλαγμα ο Μιχαήλ πήρε τον τίτλο του δεσπότη. 

Τη συμφωνία τους επισφράγισε ο γάμος της εγγονής του Ιωάννη, Μαρίας, με το γιο του Μιχαήλ, Νικηφόρο, το 1249.

 Όμως, το 1251 ο Μιχαήλ κινήθηκε εναντίον του Ιωάννη και επιχείρησε να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη. 

Δυστυχώς για αυτόν οι στρατηγοί του προσχώρησαν στον Ιωάννη και έτσι αναγκάστηκε να δεχθεί την ειρήνη στη Λάρισα το 1252. Με τη συμφωνία ειρήνης, οι Ηπειρώτες αναγκάζονταν να παραδώσουν στην αυτοκρατορία της Νίκαιας τα Βελεσά και τον Πρίλαπο. 

Το 1254 ο Ιωάννης πέθανε, αφήνοντας στο γιο και διάδοχό του, Θεόδωρο, ένα στρατιωτικά και οικονομικά εύρωστο κράτος. Το όνειρο της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης ήταν θέμα χρόνου να πραγματοποιηθεί.

Ο Θεόδωρος Β΄ βασίλευσε μόνο τέσσερα χρόνια. Στη διάρκεια της βασιλείας του η Αυτοκρατορία της Νίκαιας ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο. 

Μετά την άνοδο του Θεόδωρου στο θρόνο οι Βούλγαροι προσπάθησαν να ανακαταλάβουν τα εδάφη που είχαν χάσει από τον Ιωάννη Βατάτζη το 1246. 

Ο Θεώδορος κατάφερε να τους αποκρούσει δύο φορές και να συνάψει συνθήκη ειρήνης μαζί τους το 1256 με την οποία τα σύνορα θα παρέμεναν ως είχαν πριν τον πόλεμο. Ακόμη, τον ίδιο χρόνο ανάγκασε το δεσπότη Μιχαήλ της Ηπείρου να του παραχωρήσει το Δυρράχιο και τα Σέρβια. 

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, κέρδισε την εχθρότητα του Μιχαήλ και μεταξύ της Ηπείρου και της Νίκαιας ξεκίνησε πόλεμος, κατά τον οποίο οι Ηπειρώτες είχαν κάποιες επιτυχίες όπως την κατάληψη της Βέροιας και της Καστοριάς. Ο Θεόδωρος πέθανε το 1258 πριν να δει το τέλος του πολέμου. Ο γιος και διάδοχός του, Ιωάννης, ήταν ακόμη ανήλικος, και ο Θεόδωρος λίγο πριν πεθάνει όρισε ως επίτροπό του ένα στενό του συνεργάτη, το Γεώργιο Μουζάλωνα. Η αριστοκρατία, όμως, ήταν εχθρική προς το πρόσωπου του Γεωργίου. Λίγες μέρες μετά ο Γεώργιος Μουζάλων και οι αδερφοί του δολοφονήθηκαν και νέος επίτροπος ανέλαβε ο Μιχαήλ Παλαιολόγος, που απαίτησε να στεφθεί συναυτοκράτορας μαζί με τον ανήλικο Ιωάννη, πράγμα που έγινε.

Το 1259 ο Μιχαήλ της Ηπείρου συμμάχησε με τον Πρίγκηπα της Αχαΐας, Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο, και με το Βασιλιά της Σικελίας, Μανφρέδο Χοενστάουφεν. Από αυτήν τη συμμαχία απειλούταν άμεσα η Θεσσαλονίκη, και μαζί της η θέση ισχύος της Νίκαιας στα Βαλκάνια και το προβάδισμά της στον αγώνα για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο Μιχαήλ έστειλε στρατό για να αντιμετωπίσει αυτήν την απειλή με επικεφαλής τον αδερφό του και σεβαστοκράτορα, Ιωάννη Παλαιολόγο, και το Θεόδωρο Δούκα, αδελφό του δεσπότη Μιχαήλ. Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν τον ίδιο χρόνο στην μάχη της Πελαγονίας. Ο στρατός της Νίκαιας θριάμβευσε, οι αντίπαλοι της κατατροπώθηκαν και μάλιστα ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος πιάστηκε αιχμάλωτος. Στη συνέχεια ο στρατός της Νίκαιας προχώρησε νοτιότερα, κατέλαβε την Άρτα και λεηλάτησε τη Θήβα. Αν και τον επόμενο χρόνο ο δεσπότης Μιχαήλ ανακατέλαβε την Άρτα, το αποτέλεσμα της μάχης της Πελαγονίας είχε γείρει την πλάστιγγα στο μέρος της αυτοκρατορίας της Νίκαιας.

Ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης - Επανίδρυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας (1261)

O Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος

Το 1260 ο Μιχαήλ Παλαιολόγος επιχείρησε μία επίθεση εναντίον της Κωνσταντινούπολης που όμως απέτυχε. Καταλαβαίνοντας ότι χρειαζόταν ισχυρό στόλο για να αντιμετωπίσει το βενετικό στόλο που υπερασπιζόταν την πόλη υπέγραψε το 1261, στο Νυμφαίο της Μικράς Ασίας, συνθήκη με τη Γένουα, με την οποία της παραχωρούσε εμπορικά προνόμια στην αυτοκρατορία και ένα ειδικό τομέα απέναντι από την Κωνσταντινούπολη με αντάλλαγμα τη ναυτική βοήθεια Γένουας για επίθεση εναντίον της Κωνσταντινούπολης.

Η ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, όμως, αποδείχτηκε ευκολότερη υπόθεση από ότι υπολόγιζε ο Μιχαήλ. Τον Ιούλιο του 1261 έστειλε το στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο με μικρή δύναμη για αναγνωριστική αποστολή στα σύνορα με τη Βουλγαρία με τη διαταγή να περάσει κοντά στην Κωνσταντινούπολη και να κάνει μία επίδειξη δύναμης. Περνώντας έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης ο Στρατηγόπουλος πληροφορήθηκε ότι το σύνολο της φρουράς της πόλης και του βενετικού στόλου έλειπαν σε μία επιχείρηση για την κατάληψη του νησιού Δαφνουσία του Ευξείνου Πόντου.

 Έτσι, με ξαφνική επίθεση στην σχεδόν αφύλακτη πόλη ο Στρατηγόπουλος κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη στις 25 Ιουλίου του 1261. Οι Βενετοί, όταν πληροφορήθηκαν τα συμβάντα, έσπευσαν να επιστρέψουν, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να παραλάβουν τα γυναικόπαιδα που είχαν καταφύγει στην λιμάνι και να διασώσουν τον Λατίνο αυτοκράτορα Βαλδουίνο Β΄. Η λατινική κυριαρχία έφτασε έτσι άδοξα στο τέλος της ύστερα από 57 χρόνια.

Στις 15 Αυγούστου 1261 ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Παλαιολόγος μπήκε στην πόλη και στέφθηκε για δεύτερη φορά αυτοκράτορας, αυτή τη φορά χωρίς τον Ιωάννη Δ΄ που παραγκωνίσθηκε τελείως και λίγο καιρό αργότερα τυφλώθηκε.

Με την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, η Βυζαντινή αυτοκρατορία επανιδρύθηκε και κράτησε  μέχρι και το 1453 οπότε και κατελήφθη υπο των Οθωμανών Τούρκων. Η πορεία της αυτοκρατορίας της Νίκαιας έληξε.

Αυτοκράτορες της Νίκαιας

• Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης (1204-1222)
• Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης (1222-1254)
• Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρης (1254-1258)
• Ιωάννης Δ΄ Λάσκαρης (1258-1261)
• Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος (συναυτοκράτορας 1259-1261, έπειτα ανασύσταση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας)